اهرام

دارد عید می آید

ferown — Tue, 11 Mar 2008 10:15:45 GMT

برای م. عزیزم

سرخوشم سرخوش از این شور که در سر دارم

گویی از عشق دوتا بال به پیکر دارم

عشق رویای رسیدن به تن توست که من

سر نمی خواهم از این خواب گران بردارم...

البته هنوز ادامه اش را نگفته ام

اما بعد اینکه داداش گل ما بالاخره دست به کار شده تا یه تربچه ی تپل به جامعه ش هدیه کنه

اسم این پسر خوجل موجل: سبحان

می خواستم از خدای رحمان بشوی

انگار خدا خواسته "سبحان" بشوی

آنقدر ببوسمت که از آمدنت

بر ورطه ی این جهان پشیمان بشوی...

مانند زین الدین زیدانی تو

شیرین و شلوغکار و شیطانی تو

دنیا همه در سجده به یادت هستند

سبحانک سبحانک ...سبحانی تو...

برای اینکه عریضه خالی نباشد حتما کافی ست.

ferown — Wed, 12 Dec 2007 10:12:18 GMT

فقط نه دختر دردانه دوستت دارم

که گم که مخفی و دزدانه دوستت دارم!

برای اینکه ندزدند عشق را از من

غریب گونه و دزدانه دوستت دارم

فقط برای نه حالا و چند ساعت بعد

همیشه دختر دیوانه دوستت دارم

به عشق اینکه شبی روبروی آئینه

به موی تو بزنم شانه دوستت دارم

تو مثل قهوه ی تلخی به من نمی گویی

کنار سفره ی صبحانه "دوستت دارم"

عزیز تازه ی شیرین اشتهاآور

شبیه کشمش بیدانه!! دوستت دارم

خرابه های دوچشم تو خیره اند به من

"نشسته ام ته ویرانه - دوستت دارم-"

پنیر تبریزی زبان تو کافی ست

برای مزمزه ی نان دوستت دارم

ferown — Sun, 18 Nov 2007 10:27:24 GMT

بی شک حرف جدیدی خواهد بود اگر به یکباره...

هنوز شهریوریم...

ferown — Wed, 10 Oct 2007 06:36:18 GMT

سلام

فقط به این خاطر که باید بروز می کنم:

به مسعود سعد و حصار نای اش...

زندانی این بند آزادی ندارد

عشق عین ویرانی ست آبادی ندارد

از کوچه ی معشوقه باید بگذرد باد

ورنه شمیم یار هر بادی ندارد

غم را طلب کرده ست هر جویای عشقی

عشق ست و چون دیوانگی شادی ندارد!

حیران و سرگردانم عمری در پی یار "تو"

مانند آهویی که صیادی ندارد

شیرینی این داستان تلخ این ست

این بیستون دیری ست فرهادی ندارد...

از عشق دوری کن که این میراث کهنه

تاب دلی را که به آن دادی ندارد

ضمنن توی بیت چهارم مصراع اول یا "تو " را بخوانید یا "یار"

بین من وتو فاصله عشق ست تنها شهریورم که مهر آبان در سرم دارم

ferown — Sat, 01 Sep 2007 12:37:42 GMT

شهریور ست و رفته شور عشق از سر

افتاده این شب ها غرور عشق از سر

تنها به یمن بادهای تند پائیز

روشن شده در دل تنور عشق از سر

حالم شبیه ماهی سرخی ست تنها

افتاده در تنگ بلور عشق از سر

دریا کنار دستم و من دست بسته

دردآور ست آری مرور عشق از سر

از دور ها پیداست انگاری دوباره

دروازه های شهر دور عشق از سر

از سر که بالاتر رود فرقی ندارد

یک یا دو انگشت عبور عشق از سر...

مرداد ۸۶

عشق با من تازگی بدجور سرسنگین شده ست

سایه ی این بی وفا این دور و بر سنگین شده ست

در قدم هایش ببین تردید را؛این روزها

گام های محکم این رهگذر سنگین شده ست

مرگ دارد در تنم می روید و بر شانه ام

شاخه های این درخت بی ثمر سنگین شده ست

تا سحر از بیستون چیزی نمی ماند، چه سود

خواب شیرین تازه هنگام سحر سنگین شده ست

باد هو هو می کند از عشق در گوشم ولی

گوش های من چنان گوش پدر سنگین شده ست...

این اولین و آخرین پستی ست که شعر ندارم.

ferown — Tue, 07 Aug 2007 21:58:18 GMT

در شهر ما یک خیابان یک طرفه است که هروقت می خواهی از این سویش به آن

سویش بروی باید حتما دو طرفت را...

گفتنی هایی بود برای این چند ماه "که عماد نیست..." که تا الان جرات نکرده بودم بگویم

....

یک روز توی سایت دانشگاه اهرام متولد شد

اولش واقعا جدی نبودم مثل همین حالا ، حتی اسم خودم را ننوشته بودم چون..چون...

نمیدانم! شاید میترسیدم!

بعد کم کم جدی شد و من را با نام عماد صدایم میزدند و به قول مهدی رحیمی : آی عماد ،

عماد ، عماد!

باورم شده بود که خودم نیستم این و یکی دیگرست که خیلی ها باورش کرده اند تا یک

روز...

یکی از شعرهایم را با نام مسخره عماد جایی دیدم و آز آن به بعد گفتم من اگر منم پس

باید خودم باشم و این تنها سبب شد که قصه من قهرمانش را عوض کند.

عوض کردن اسم نویسنده وبلاگ انعکاس های عجیبی در بین دوستانم ایجاد

کرد"وبلاگیها"

بعضیها معلوم بود که عماد را هم به یاد نمی آورند چه برسد به علی مهدیزاده!"خوب

سرشان شلوغ بود ومن درک میکردم" و بعضی ها حتی هویت جددیدم را تبریک گفتند

بعضی ها شعرها برایشان مهم بود و بعضی ها حتی شعرها را هم...

نمیدانم چه بمن گذشت این چند ماه یعنی میدانم و نمی توانم بگویم ولی تا اینجایش را

بشنوید که حتی حوصله نداشتم جواب کامنتهایم را هم بدهم

من واقعا تنها بودم ،تنهای تنهای تنها

راستش گاهی به این فکر میکردم که ببندم این دکان تازه ام را و برای خودم باشم اما نه

توانایی این کارم بود نه...

این حرفها را میگذارم کنار

این یک ماهه چند فیلم دیده ام که همه تان قبلا حتما دیده اید اما من چون سرریز شده ام

شوق دیدنشان را اسم میبرم

درخت گلابی از داریوش مهرجویی با بازی افسانه ای گلشیفته فراهانی

باغهای کندلوس از ایرج کریمی

قرمز از کیشلوفسکی

تصادف که کارگردانش را نمیدانم که است با نام اصلی کرش

دیشب باباتو دیدم آیدا از رسول صدر آملی

قارچ سمی از ملاقلی پور

مالنا با بازی افسانه ای مونیکا بلوچی

بابل با بازی براد پیت

و ماه تلخ که این آخری را خیلی وقت پیش دیدم و هنوز سایه اش روی زندگیم است

فکر کنم کمی سبک شده ام لااقل حرفهایم را زدم

راستی این آخری یک خواهش هم دارم

یک فیلم را یادم می آید یک روزی شبکه چهار نشان داد که در آن یک دختر اروپایی "احتمالا نروژی" که از بچگی شیفته ژاپن بوده در جوانی به آنجا می رود و بعد از زحمتهای بسیار در آنجا کار گیر می آورد و رئیس مستقیمش را که یک پیردختر خوشگل ژاپنی ست عاشق می شود ولی پس از مدتی زیرابش توسط همین رئیس حسودش خورده می شود بعد هم او به کشورش برمیگردد و در آنجا کتابی می نویسد و کتابش جایزه "شاید نوبل!" برنده میشود و در آخر نامه ای از طرف همان پیر دختر به دستش میرسد و الخ...

هرکدامتان اسم این فیلم را میدانید یا احیانا آنرا دارید خبرم کنید

و حرف آخر این پست : استعداد آقای ریپلی را ببینید...

دی شيخ ما علي مهديزاده همي گفت:

ferown — Fri, 22 Jun 2007 19:35:18 GMT

دال كمر اگر كه بخواهد الف شود             بايد به سمت باد وزان منعطف شود

شهريوري كه فكر رسيدن به آذر ست       بايد كه از جوانه زدن منصرف شود

خمّ شراب ميكشدش عاقبت به بر           انگور اگر به مسجد هم معتكف شود

"مي" لحظه اي قرار نگيرد به جام اگر       تقديرش از مسير قدح منحرف شود

تقدير حكم كرده كه اينجاي اين غزل         بر تنگناي قافيه اش معترف شود

"تقدير" آه كاش موافق شود كمي            تا دال اين كمر بتواند الف شود!

ferown — Sat, 26 May 2007 12:24:23 GMT

بدون مقدمه

این جامه را همینکه ز بر در بیاورم مثل درختیم که ثمر در بیاورم

مثل درختیم که به جای شکوفه ها بر شاخه میوه های تبر در بیاورم

.....

اما کبوتری تو و سرتابه پات را باید بگردم از تو خبر در بیاورم

آغوش باز میکنی و می رود که من از شوق سر ز کوه کمر در بیاورم

بگذار دست هایت را روی شانه ام تا چند لحظه بال سفر در بیاورم

سوسوی شعله وار دو چشمان آبیت راهیست کز جهنم سر در یباورم

آخر چگونه...

باید که دست در گره زلف مشکلت از حل این معادله سر در بیاورم

...

وقتی لبان من به لبان تو می رسد دیگر عجیب نیست که پر در بیاورم

وقتی زبان من به زبان تو..."وه چقدر تصویر نابی ست اگر در بیاورم"

امشب به بستر آمده ام تا به یمن تو از هرچه قافیه ست پدر در بیاورم...

و چند بیت دیگر که...

هنوز منتظر راهنماییهاتان هستم

ان الحسین مصباح الهدی و سفینة النجاة

ferown — Fri, 02 Feb 2007 07:50:11 GMT

مدینه کرب و بلا کوفه یا منا باشد

چه فرق میکند آخر دلت کجا باشد

اگرچه شور غزل بیشتر در آن شعریست

که رد قافیه اش توی کربلا باشد

به هر طرف بزنی رو نبینی الا او

چه کعبه باشد آن سو چه سامرا باشد

« فاینما فتولوا فثم وجه الله»

اگرچه قبله سری روی نیزه ها باشد ـــ

ـــ که با وزیدن هر باد هی تکان بخورد

و گیسوانش در بادها رها باشد ـــ

ـــ شبیه یک کشتی روی موج اقیانوس

که البته در آن عشق ناخدا باشد

که دست های کسی بادبان این کشتی

که سرخ پرچمش از جنس بوریا باشد

که هرکسی که دراین کشتی ست بی تردید

به هر طرف بوزد جانب خدا باشد...

...

و این نشانه ی خوبی ست مطمئنا و چون

زیاد فرق ندارد دلت کجا باشد...

و این رباعی هم نذر آقا اباالفضل:

آبی آبی آسمان دستانت

مواج و عمیق و بی کران دستانت

همراه فرات تا لبت بالا رفت

در مد نگاه کودکان... دستانت

ferown — Sat, 13 Jan 2007 07:58:12 GMT

دستان پیمبر خدا را دیدند

دستان مرا که برد بالا دیدند

یک وقت اگر ندیده بودند مرا

می شد بپذیرم...آه اما دیدند

بدجور لج مرا درآورده عشق

و حوصله ی مرا سرآورده عشق

اینطور که امشب به سر من زده است

انگار که واقعا سر آورده عشق

"من" با "تو" شدیم "ما" - دوتا همبازی -

هم جدی بود نقش ها هم بازی

بازی شد عشق عشق شد بازی آه

...بازی بازی با دل ما هم بازی؟!؟!